เรื่องของต้อม

posted on 27 Aug 2015 11:51 by panarazz
ว่าจะเขียนนินทาเรื่องของต้อมมาหลายรอบละ
 
ต้อมเป็นลูกศิษย์ของเก๋ พี่สาวพนาเองฮะ
 
เป็นลูกศิษย์กลุ่มแรกตั้งแต่เก๋เริ่มเป็นครูบนดอย สมัยนั้นต้อมอยู่ ป.1
 
....เอาจริงๆประวัติของต้อมนี่กูไม่ค่อยรู้เลยว่ะ (อ้าว..)
 
เออน่า...ต่อๆ
 
ต้อมมาอยู่กินที่บ้านผมได้หลายเดือนละครับ
 
เพราะลงมาเรียนม.ปลาย โรงเรียนในตัวอำเภอนั่นแหละ
 
ผมได้กลับบ้าน และได้เจอต้อมนานๆครั้ง 
เรื่องพวกนี้ก็เป็นอะไรที่ผมเห็นๆ เจอๆ แม่เล่า พี่เล่า มาอีกทีน่ะ
 
ต้อมเป็นเด็กชายร่างผอมแห้ง ผิวดำสนิท ดูหน้าโหดแต่ก็ดูมึนๆไร้พิษภัยในเวลาเดียวกัน
อายุเท่าไหร่นี่ไม่รู้ว่ะ..เออนี่กูรู้อะไรเกี่ยวกับไอ้ต้อมมั่งวะเนี่ย
 
เคยพูดเล่นกันว่าจะซื้อไฮเตอร์มาแช่ต้อมซะหน่อย
 
เรื่องภาษา...พูดกันง่ายๆตรงๆ ต้อมเป็นเด็กดอยคนนึง  
เป็นคนเหนือที่พูดเหนือไม่เป็น
ฟังภาษาเหนือรู้เรื่องแบบมึนๆเล็กน้อย
.....
 
หน้าที่ในบ้านของต้อม ส่วนใหญ่จะเป็นช่วยงานบ้านเล็กๆน้อยๆครับ
เช่นล้างหลังคา รื้อห้องน้ำ ผสมปูน ขุดเสาบ้าน ..เอ้า เว่อไปเร่อะ..
 
ต้อมยังคงสับสนกับชื่อเรียกภาชนะต่างๆบนโลกฮะ
จะหนักมากๆกับภาชนะสกุล ถ้วยและชาม
เพราะแม่งก็มีขนาดต่างกันเยอะจริงๆ
ถ้วยใบใหญ่ๆ
ชามใบเล็กๆ
 
ซึ่งคุณนายชวนพิศแก้ปัญหาด้วยการทำมือเป็นขนาดและรูปร่างประกอบ
 
อ้ออ เวลาคุณนายชวนพิศบ่นอะไร ต้อมไม่โกรธเลยฮะ นั่งฟังอย่างเดียว
..เอ่ออ และน่าจะฟังไม่รู้เรื่องด้วยนะ ภาษาเหนือแบบเนทีฟคำเมืองขนาดนั้น
 
ทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน ต้อมจะไหว้ทุกคนในบ้าน(ที่ตื่นนอนแล้ว)
และหลังเลิกเรียน ต้อมก็จะกลับมาไหว้ทุกคนในบ้าน(และแม่กูก็จะเรียกต้อมมาช่วยทำกับข้าว)
 
ต้อมเขียนชื่อภาษาอังกฤษว่า TOM ...(...โอเค ไม่เถียงก็ได้)
 
ครั้งนึงต้อมกับครูเสนาะช่วยกันฆ่าแมงสาปในบ้าน
ต้อมเล่าให้ฟังว่าบนดอยเค้ากินแมงสาปกันด้วยนะ เอามาทำห่อหมกหรืออะไรซักอย่าง
แต่ต้อมไม่เคยกินนะ....
 
ต้อมร้องเพลงของ maroon5 ได้ด้วยนะเว้ยยย ("ชู้การรรร์ เย๊สสสพลีสสส")
 
ต้อมเล่าว่าบนดอยมีทรัพย์สินที่เป็นของต้อมจริงๆคือ แพะจำนวน 3 ตัว
ต้อมเล่าว่าเป็นของ"สืบพันธุ์"มาจากแม่
(ทุกคนในบ้านแก้ให้พร้อมกันว่า มรดกตกทอด!!!)
 
ต้อมเป็นเด็กนักเรียนทุนเรียนดีด้วยนะ
 
เสื้อผ้าชุดเก่งของต้อมเป็นเสื้อบอลต่างๆครับ
และแน่นอนว่ามีสกรีนชื่อหลังเสื้อว่า TOM (โอเคๆ จะไม่เถียงอีกละๆ)
 
.......
ถนนเข้าหมู่บ้านของต้อมบนดอยยังเป็นทางดินเพียวๆอยู่ครับ
...มันเลยขี่รถเอาชนะถนนลูกรังดินโคลนเละๆแถวบ้านผมมาโดยตลอด
 
 
จะสงกรานต์ เข้าพรรษา หรือหยุดยาวอะไร ต้อมไม่กลับบ้านเลยนะ
ก็นั่งเบื่อๆ มึนๆ อยู่ในบ้านผมนั่นแหละ
 
ต้อมไม่ได้หลงความเจริญอะไรหรอกฮะ
 
..ต้อมไม่มีบ้านน่ะ
พ่อแม่ต้อมเสียตั้งแต่ตอนยังเล็กๆ..
 
ต้อมบอกเรียบๆตรงๆว่า "ผมก็ไม่รู้จะกลับไปหาใคร"
 
อ้ออ..ที่ต้อมมาอยู่ที่บ้านได้
เพราะสมัยเรียนอยู่บนดอย ต้อมเป็นเด็กหัวดีคนนึงฮะ
คุณครูเก๋ของต้อม เลยเคยบอกไว้
ถ้าตั้งใจเรียน ลงไปสอบเข้าโรงเรียนข้างล่าง(ในตัวอำเภอ)ได้
จะช่วยส่งเรียนให้จนจบม.6 
 
และแน่นอนครับ ผ่านไปหลายปีโคตรๆ ต้อมก็ได้มามึนอยู่ที่บ้านจริงๆ
 
วันแม่ที่ผ่านมา ต้อมก็ยืมคุณนายชวนพิศไปเป็นแม่ด้วยนะ
ผมไม่ได้ถามว่าแม่ผมให้พรหรือสอนอะไรต้อมบ้างมั้ย
รู้แค่ว่าต้อมร้องไห้คิดถึงแม่
 
 
 
ต้อมน่าจะอยู่ที่บ้านผมอีกสามปีครับ
เป้าหมายคืออยากจะเรียนต่ออะไรก็ได้ที่เป็นทหาร
 
โดยใช้ทุนเรียนดีที่ยังเก็บไว้ทุกบาทเป็นค่าเรียนต่อ
 
ชีวิตต้อมแม่งดูโชคดีนะ 
คงเป็นโชคดีที่ดูดราม่ามากๆด้วย
 
.......
ทุกวันนี้ต้อมก็แฮปปี้ดีนะฮะ
และผิวต้อมยังคงดำเท่าเดิม 
และเห็นบอกน้ำหนักขึ้นไปสิบกว่าโลละ
 
ส่วนพนา
ด้วยความที่มาทำงานกลางป่าเขา
ได้กลับบ้านนานๆครั้ง
เลยไม่ค่อยไม่ได้สนิท นั่งคุยกับต้อมเลยว่ะฮะ
(แล้วก็มานินทาเขาในนี้เนี่ยนะ)
 
กลับบ้านครั้งล่าสุดที่ผ่านมา
ตอนเห็นผมขนของลงจากรถ
แม่บอกว่าต้อมทำหน้าอเมซิ่งวอนเด้อฟูล
พร้อมพูดว่า "พี่กฎนี่โคตรหล่อเลยเนาะครับ"
 
ก็คงจะจริงแหละนะต้อม
พี่เถียงเอ็งไม่ออกเลยจริงๆว่ะ....
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล.หายไปนาน ไม่ได้เพราะไม่มีเวลานะครับ กูขี้เกียจอะมึง..
ปล2.จริงๆมีแอบเขียนไว้บ้าง ลบไปก็เยอะอยู่ บางเรื่องก็ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก 
ปล3.เอาเถอะน่าา เบื่อๆก็แวะมาบ่นเพ้อเจ้อให้อ่านละนี่ไง
 

Comment

Comment:

Tweet