**หมายเหตุ**
เอนทรี่นี้ได้รับการหมักดองไว้เป็นเวลานานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ด้วยเพราะเหตุมาจากความผกผันของความขยันของเจ้าของบล็อกเอง
(พูดง่ายๆว่า เพราะมันขี้เกียจนั่นแล)
 
ถ้าบล็อกมันเน่าได้จริงๆนี่ กลิ่นคงแรงเหี้ยๆอ่ะ 55555
พอละๆ แค่อยากให้รู้ไว้ครับ ว่าเขียนไว้นานแล้ว ไม่ได้มาต่อให้จบซักที อิอิ
อ่ะเชิญ สดับ รับดู ณ บัดฉะนี้แล.....**
..........................................................................................................................
 
อย่างที่เคยคิดไว้แต่แรกเริ่มที่จะมาเขียนบล็อกครับ..
ว่าอยากเขียนบล็อกที่เล่าเรื่องต่างๆเกี่ยวกับดรงเรียนของตัวเองบ้าง 
เพราะพนาอยู่โรงเรียนประจำครับ...เลยอยากนำความเป็นโรงเรียนของผม
มาแบ่งปันให้ทุกๆคนได้อ่านกันมั่ง
 
เอนทรี่นี้มาพูดถึงเรื่อง "อาหาร" กันครับ.
ด้วยความที่เป็นโรงเรียนประจำ.. เท่ากับว่าโรงเรียนต้องทำอาหารเลี้ยงวันละ 3 มื้อ
(เอ่ออ...คือเข้าใจคำว่าเลี้ยงใช่มะ?? ไม่ได้ฟรีนะ คือจ่ายตังรวมค่าเทอมไปละ..โอเคนะ เข้าใจ๊ ต่อ..)
 
ผมว่าทุกคนที่อยู่โรงเรียนประจำ จะสะดุดจิตในความเป็นอาหารโรงเรียนตรงที่
- ปริมาณ ที่มีให้เติมเยอะมาก(ในบางมื้อ)
- ลิมิต ที่ถูกกำหนดว่าหนึ่งคนต้องได้จำนวนเท่านี้ชิ้น(ก็ในบางมื้ออีก)
- ราคา ต่อหัวที่เมื่อคิดออกมาแล้ว เฮ้ยยย คุ้มเหี้ย!! (ก็ยังในบางมื้อนะ)
 
เอ่ออ..สรุปคือความเท่าเทียมในแต่ละมื้อไม่ค่อยมีว่างั้น....5555
คือเค้าต้องเฉลี่ยๆ ในหลายๆด้านให้ มันเพียงพอต่อ "งบประมาณ"ครับ
เพราะบางมื้อ ราคาต่อหัวมากกว่าที่กำหนด ก็ต้องจำกัดบางอย่างในมื้ออื่น..
(ดูอนาถ และน่าสงสารเนาะ).....
 
แต่เค้าก็ทำออกมาได้ดูดี ไม่ได้อนาถอย่างที่บรรยายไปนะครับ..
ไม่งั้น...พนาในวันนี้......ก็คงไม่อ้วนแบบนี้.......((ตั้งใจโทษอาหารโรงเรียนมากๆ))
 
อ่านมาถึงตรงนี้...จะสังเกตุเห็นว่า....!!!!
กูว์ ไม่ได้พูดถึงเรื่อง "รสชาติ" เลย 555555555555555
ก็อร่อยยยยย รสชาติดี และแน่นอนต้องวงเล็บท้ายว่า(ในบางมื้อ)
55555555555555555555555555555
มันอร่อยนะ แต่จะอร่อยมากขึ้นอีกถ้ามีคนมาเยี่ยมโรงเรียน
55555555555555555555555555555
 
ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบครับ(นั่น..สัจธรรมมาละ)
เรากินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน(ในบางมื้อ...55555)
 
อ่ะ..พูดซะโรงเรียนดูเสียหมดละ..กินได้ เพียงพอ อร่อยด้วยคร้าบบบ
มันก็คนทำ คนปรุงนะเออ เค้าก็ชิมมาก่อนแหละน่าาาา
ถ้าไม่อร่อย มันก็เสียชื่อเค้านี่...
อย่าเอาคำว่า โรงเรียนประจำ มาติดสินสิ่งต่างๆนะคร้าบบ(ฮึ่มๆ)
 
พูดถึงคนปรุง...บอกตามตรงเลยครับว่า..ไม้บรรทัด....(ตรงพอมั้ย??)
........ฮาให้เค้าหน่อยก็ดีนะเธอว์........เอ้า..ฮาาาา าา า   า    า.....
 
บอกตรงๆว่าพนาไม่เคยเห็นหน้าตา ไม่เคยทำความรู้จัก
กับเหล่าสรรพสิ่งใน โรงครัว (It's mean ห้องครัวขนาดโคตรใหญ่เกินจะเรียกว่า ห้อง )...
โดยเป็นระยะเวลากว่า 6 ปี (และตอนนี้จบแล้วก็ยังไม่รู้..)
 
คือถ้าใส่ยาพิษในกับข้าว..แล้วเด็กตายทั้งโรงเรียน
วิญญาณก็ตามอาฆาตไม่ถูกอ่ะ...เพราะไม่รู้จักหน้าคนใส่ยานั่น....
 
และแม้แต่ป้าๆที่เตรียมข้าวให้ทุกมื้อ เห็นหน้าเห็นตา กันทุกวัน
แต่ก็ไม่รู้จักชื่อกัน....
(คือโรงครัว กับโรงอาหาร จะเป็นคนงานคนละชุดกันอ่ะ..)
 
..................................................................................................................
**เอาล่ะ กูว์มาเขียนต่อเพิ่มแบบจริงๆตรงนี้แหละ** (ห๊ะ!? ไม่อยากรู้..เออๆ ขอโทด - -)
 
มาวันนี้ วันที่พนาจบออกจากโรงเรียนออกมาแล้ว
หลายอย่างมันทำให้รู้ว่า
 
รสชาติ อุณหภูมิ วัตถุดิบ ภาชนะ สถานที่ หรือส่วนประกอบอะไรก็แล้วแต่
ผมว่ามันขึ้นอยู่กับ โอกาส และ คนที่ร่วมโต๊ะมากกว่า...
 
อาหารในงานเลี้ยงฉลองของเรา ถึงเราจะเตรียมงานจนยุ่ง ได้กินนิดเดียว
แต่มันก็อิ่ม..และอร่อย.....กว่ามื้ออาหารธรรมดาแล้วอ่ะ
 
สเต็กสันใน หรือเนื้อส่วนดีๆ จะดีแค่ไหน ถ้านั่งกินคนเดียว...
คอหมูย่างธรรมดา กับเพื่อนๆ อร่อยกว่าหลายเท่า
 
ร้านอาหารหรู ตกแต่งดียังไง
ก๋วยเตี๋ยวข้างทางกับเพื่อน..น่านั่งกว่า
 
นั่งตากแอร์ เย็นสบาย กินข้าวในห้าง
แต่ผมก็อยากนั่งหน้ามัน กินในห้องครัวที่บ้านมากกว่าอ่ะ..
 
อาหารจะดีแค่ไหน..พ่อครัวจะอภิมหาโคตรพ่อโคตรแม่เมพมาจากไหน
ก็สู้อาหารจากเชฟที่เราเรียกสั้นๆว่า แม่ ไม่ได้
(เอ่ออ ไม่ต้องเช็ดน้ำตา ไม่ได้พูดให้ซึ้งโว๊ยย)....
((....รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้ซึ้งนะ....))
       ..............................
 
พอเรียนจบ ได้ออกมาข้างนอก ..(เหมือนโรงเรียนเป็นคุกยังไงไม่รู้)
คือได้ออกมา"ใช้ชีวิต" ในโลกที่กว้างมากขึ้นอีก
ก็ยิ่งอยากกลับไปนั่งกินข้าว นั่งบ่นๆๆ นินทาคนที่เดินผ่านโต๊ะ ...กับเพื่อนๆอีก
 
..อยู่ๆก็เข้าโหมดคิดถึงเพื่อนซะงั้นอ่ะ..
 
ไม่รู้จะเล่าอะไรแล้วแหละ......
 
ขอจบแบบดอกส้มสีทองเลยละกัน..
(พูดไปงั้น ไม่เคยดูอ่าา 555)
 

Comment

Comment:

Tweet

</