ที่ผ่านมา
หลายเรื่องเกิดขึ้นกับพนาครับ
จะมีเรื่องที่โดนๆเท่านั้น ที่จะจำได้แม่น...
พอวันนี้กลับมานั่งนึกๆดู ..
นึกภาพมนุษย์ตัวผู้ อ้วนๆ แต่งตัวแปลกๆ
นั่งขับรถยิ้มคนเดียวแบบว่าโลกกุว์ใบนี้ช่างสดใส งดงาม หยาดเยิ้มหยดย้อย...
อย่าเพิ่งเบรคอารมณ์ว่ากุว์พี้อะไรมานะครับ...
เรื่องพวกนี้ส่วนใหญ่ผมจะนึกถึงมันในตอนขับรถครับเพราะสมองช่วงนั้นจะควบคุมรถ..
และยังเหลือพื้นที่ว่างของสมองให้คิดเรื่องต่างๆนาๆเปื่อยๆอีกมาก
บางครั้งหัวเราะเลยก็มี (อืม..คือเป็นหนักว่างั้น)
วันนี้เล่าให้ฟังเรื่องนึงละกัน..
..................
มีอยู่ครั้งนึง พนาอัพเอนทรี่นึงครับเกี่ยวกับเสื้อนักเรียนที่เราๆจะเขียนให้กันตอนจบ ม6
อ่ะก็มีการแปะรูปเสื้อนักเรียนตัวนั้นไว้ด้วย(ลองหาๆย้อนๆดู)
แล้วก็มีเพื่อนของพนาคนนึงครับเข้ามาเม้น
แซวเกี่ยวกับข้อความอะไรบางอย่างบนเสื้อนั่นแหละ..
มันเป็นการแซวที่ก็แซวกันขำๆปกติอยู่ตลอดอ่ะนะ..
แบบว่าแชวแล้วทำเอาพนาไปไม่เป็นได้เลยก็ได้อ่ะ
และเรื่องนี้ก็จะมีเฉพาะเพื่อนกันในกลุ่มนี่แหละที่มันจะแซวได้อ่ะ
(เอาเป็นว่าข้ามในส่วนของเนื้อหาเม้น ว่ามันแซวเรื่องอะไรยังไงไปก่อน แล้วก็ไม่ต้องข้ามกลับมาสงสัยอีกนะ)
แต่ประเด็นมันอยู่ที่การแสดงตัวตนของคนเม้นครับ...
เพื่อนคนนั้นเค้าไม่ใส่ชื่อครับ มันใช้ชื่อ "..." แทน
ซึ่งโดยปกติคนที่มาเม้นบล็อกพนา นอกจาชาวบล็อกเกอร์ใน exteen แล้ว
พนาก็อนุญาติให้ทุกคนสามารถเม้นได้หมด เพราะยอดสหายทั้งหลายแหล่แม่มไม่เขียนบล็อกกัน
(บ้านนอกเนอะ~)
และไอ้เพื่อนของพนา(ที่ไม่ได้เขียนบล็อก)เนี่ย เข้ามาอ่าน มาเม้น
ปกติเค้าก็จะใส่ชื่อ ฉายา ที่ทำให้เรารู้ได้ว่า มันคือใคร ทุกครั้ง
ซึ่งถ้าใส่ชื่อ เอ๊ะ โอเค อิคนนี้มันเข้ามาแซว ขำขำ ช่างมัน อิดอก ลันล่า ว่ากันไป...
แต่ครั้งนี้มันไม่ใส่ชื่อครับ ...
อาจเป็นเพราะช่วงนั้นพนาก็ใกล้จะเข้าไปเรียนมหาลัยมากแล้ว..
บวกกับ ไอ้เปา หมาของผม ที่เพิ่งป่วยตายไป
หรือเพราะซากแมวดอยอะไรไม่รู้ครับ ที่ทำให้กูว์โกรธ+นอย+เกลียดเลยครับ!!
ว่าอะไร ทำไมจะแซวกันแล้วทำงี้ เหมือนว่าเราได้อยู่ฝ่ายเดียว...
สะใจฝ่ายเดียวนี่หว่าแล้วก็แบบว่าอารมขึ้นเรื่อยๆ
ไปบ่นปาวๆในทวิต ในเฟซ (แบบว่าวันนั้นเยอะมาก และโกรธจริงๆ มากๆๆๆๆๆ)
เนื้อหาหลักๆที่ได้ก็ประมาณว่า
โห่วว รัยแว๊ เป็นเพื่อนกันแท้ๆ แล้วมาเล่นมาแซวอะไรกันงี้ก็ไม่โกรธแต่ทำไม
จะแสดงชื่อ แสดงตัวให้รู้หน่อยไม่ได้รึงัย ไม่ขำนะเล่นแบบนี้ ไม่ชอบ หึ๊!! บลาๆๆๆๆ
(เนื้อหาถูกทำให้softลงประมาณ50%)
ก็บ่น ด่า โกรธ อยู่งั้นอ่ะครับ
มีเพื่อนหลายๆคนก็เข้ามาบอกว่า มืงเครียอมาไปละ มืงเยอะไปละก็เออๆ กับมันไป..
วันต่อๆมาก็ลืมๆเรื่องนี้ไปครับ
(ก็ยังไม่รู้นะ ว่าไอ่เพื่อนนั่นคือใคร)
จนอยู่มาวันนึงคุยโทรศัพท์กับเพื่อนคนนึง...
แล้วไปสะดุดเรื่องนึงเข้าเค้าบอกว่าพนาทำเคยทำให้เค้าร้องไห้ครับ...
และแน่น๊อน ด้วยความที่มั่นใจว่ายังไม่เคยทำอะไรให้เพื่อนคนนี้ต้องร้องไห้มาก่อน
(อืม คล้ายๆหลงในความดีงามของตัวเอง..)
ไม่ยอมสิครับ ต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องอะไร(ซึ่งตอนนี้ลืมเรื่องเม้นนั่นไปแล้ว)
นึกอยู่นาน ...
เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งทากคลาน...สุดท้ายมันก็เล่าครับ....
ได้ความว่า ไอ้ที่ด่าๆว่าๆไปนั้น เป็นเค้าเอง และทั้งหมดนั้นทำเค้าร้องไห้...
ส่วนพนาจะทำอะไรได้ล่ะ ..
ขอโทดเค้ายกใหญ่สิครับ...ไม่สนแล้วว่าคัยผิดไม่ผิดยังไง
ประเด็นคือกุว่าไว้เยอะ จนทำเค้าร้องไห้..
น่าแปลกดีนะตอนนั้น.....
ที่ยังไม่รู้ว่าไอ้คนที่มาเม้นกวนนี่เป็นใคร...โกรธมาก ด่า ว่าไว้เยอะมาก
แล้ววันนึง..เราก็ลืมเรื่องนั้นไปเอง...
จนวันนี้ พอได้รู้ว่า คนๆที่เราด่าวันนั้นเค้ารับรู้ และถึงกับร้องไห้ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากสำหรับเค้า
....แต่เค้าร้องไห้ เสียใจ ที่เราโกรธและว่าเค้าแบบนั้น
และแน่นอน..เรากลับไปแก้ไขไม่ได้ และทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษเพื่อนไป
และเก็บมานึกถึง และก็ยิ้ม..
ให้กับเรื่องอ้อยๆ ที่เกิดขึ้น....
ทุกวันนี้ พนายังไม่ลบเม้นนั้นทิ้งนะครับ
แต่ก็ hide เก็บมันไว้ดูเล่น
ว่าครั้งนึง เราใส่ใจกับอะไรหลายๆอย่าง จนลืมบางสิ่งที่เราเคยใส่ใจกับมันมานาน
กับเพื่อนคนนั้น ทุกวันนี้ก็ยังแฮปปี้ ลั้นลา ว้าฮูว์กันดีครับ
(แม้ไม่ค่อยได้เจอกัน...อ่ะนะ ต่างคนต่างพร่ำเพียร เรียนหนังสือ~)
..................
ปล. เรื่องนี้มันทำให้รู้ว่าเราสนิทกับคนๆนึงขนาดไหนด้วยนะ
ปล2. ไม่ว่ากันนะ ชุ๊บุๆ(มืงคนที่กูว์พูดถึงนี่แหละ)
ปล3. ลืมเล่า ไอ้คนที่มาปลอบช่วงที่เราโกรธๆ..."มันน่ะแหละ"
ปล4. ว่าจะเล่าเรื่องอื่นด้วย แต่เรื่องนี้ดองไว้นานข้ามปี+มันยาวเม๊ก ไว้เอนทรี่หน้าจะมาพล่ามอีกนะจ๊ะ
ปล5. เริ่มคิกว่ากูว์มามุกปัจฉิมลิขิตถล่มดลกอีกแล้วล่ะสิ..อิอิ ไปจวิงๆแว้วน้ะทุกโคนนนน
(โทรหาเพื่อนกันบ้างก็ดีนะทู้กโคนนน)
